Αρχική Σελίδα arrow Ειδήσεις - Δελτία Τύπου arrow ΔΑΣΙΚΟΙ ΧΑΡΤΕΣ ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΟΕ
ΔΑΣΙΚΟΙ ΧΑΡΤΕΣ ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΟΕ

Αρκαδία Μάιος 2017

 

ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΚΑΙ ΛΑΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ  ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΗ   ΚΑΙ  ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΗ  ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ  ΑΓΡΩΝ  ΚΑΙ  ΔΑΣΩΝ

 

ΟΙ ΑΓΡΟΤΕΣ ΚΑΙ Η ΓΕΩΡΓΙΑ ΧΑΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΓΡΟΥΣ ΤΟΥΣ

 

                Οι υπογράφοντες, αγρότες, κάτοικοι της Αρκαδίας και Αρκάδες ιδιοκτήτες αγροτικών εκτάσεων, βλέποντας τις καταστροφικές συνέπειες για την γεωργία και τους αγρούς μας, τις οποίες θα προκαλέσει η κύρωση των αναρτημένων δασικών χαρτών, οργανώνουμε την παρούσα αιτιολογημένη παρέμβαση, αξιώνοντας την αποδοχή της από την κεντρική εξουσία.

 

Αρκαδία Μάιος 2017

Αρκαδία Μάιος 2017

 

ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΚΑΙ ΛΑΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ  ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΗ   ΚΑΙ  ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΗ  ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ  ΑΓΡΩΝ  ΚΑΙ  ΔΑΣΩΝ

 

ΟΙ ΑΓΡΟΤΕΣ ΚΑΙ Η ΓΕΩΡΓΙΑ ΧΑΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΓΡΟΥΣ ΤΟΥΣ

 

                Οι υπογράφοντες, αγρότες, κάτοικοι της Αρκαδίας και Αρκάδες ιδιοκτήτες αγροτικών εκτάσεων, βλέποντας τις καταστροφικές συνέπειες για την γεωργία και τους αγρούς μας, τις οποίες θα προκαλέσει η κύρωση των αναρτημένων δασικών χαρτών, οργανώνουμε την παρούσα αιτιολογημένη παρέμβαση, αξιώνοντας την αποδοχή της από την κεντρική εξουσία.

       

Η διαδικασία ανάρτησης των δασικών χαρτών εξελίσσεται ραγδαίως. Η οριστικοποίηση της χαρτογράφησης των δασών μας αποδεικνύεται εύκολη υπόθεση: Όλα δάση. Ολόκληρα ορεινά χωριά με τα χωράφια τους, δάση.

 

        Όλοι οι αγρότες και περισσότερο οι αγρότες των ορεινών περιοχών είμαστε υπό διωγμό. Χάνουμε τα προγονικά χωράφια μας. Μας κλέβουν την μνήμη μας. Η μνήμη του δασάρχη και του δασοφύλακα, δηλαδή η αυθαιρεσία, η οποία όταν δεν είναι ύποπτη είναι ανόητη, καταργεί την κοινή λογική μας, τον συσσωρευμένο μόχθο των οικογενειών μας, τα μέσα επιβίωσής μας.

 

        Μια αλλοπρόσαλλη νομοθεσία ετών, φτάνει στην κορύφωση της αρλουμπολογίας της. Ό,τι θα μπορεί να καλλιεργηθεί τελικώς, θα εντάσσεται σε μία σειρά από περιττές και γραφειοκρατικές διαδικασίες, καθεστώτα και τύπους, τους οποίους θα ερμηνεύει αυθαίρετα ο δασάρχης. Τις αυθαιρεσίες του δασάρχη θα επικυρώνει ο δικαστής επειδή θα τις θεωρεί έγκυρες. Ποίου ιδιώτη φωτοερμηνεία θα θεωρηθεί εγκυρότερη από την φωτοερμηνεία του δασαρχείου;

 

Η κεντρική εξουσία αποφασίζει και η νομοθετική εξουσία νομοθετεί, παριστάνοντας ότι δεν γνωρίζουν τον βασικό λόγο της νοσηρότητας του δημόσιου βίου μας, η οποία οφείλεται στην ιδιοποίηση των δημοσίων υπηρεσιών από αυτούς που τις διοικούν. Παριστάνει ότι δεν γνωρίζει ότι κάποιοι(;) γιατροί ιδιοποιούνται τα δημόσια νοσοκομεία, κάποιοι(;) διοικούντες τις πολεοδομικές υπηρεσίες ιδιοποιούνται τις  λεγόμενες ΥΔΟΜ, κάποιοι(;) δασάρχες τα δασαρχεία και τον δασικό πλούτο, κάποιοι(;) Δήμαρχοι τους Δήμους, κάποιοι(;) Διοικητές ΔΕΚΟ τις ΔΕΚΟ και ότι ελάχιστοι στην Ελλάδα γνωρίζουν τι σημαίνει “διοίκηση αλλοτρίων”.

 

Ακριβοί, πολύχρονοι και άγονοι δικαστικοί αγώνες μας περιμένουν. Το συνολικό κόστος τους, είναι πολλαπλάσιο της τρέχουσας αξίας των χωραφιών μας.

 

        Τι θέλουν από εμάς;

 

        Αρχίζουμε να πιστεύουμε τις θεωρίες συνωμοσίας. Θέλουν να μας διώξουν από τα χωράφια μας και μετά να τα δώσουν σε λίγους και μεγάλους ιδιοκτήτες.

 

        Δεν θέλουν πολλούς αγρότες. Θέλουν αγροτικές επιχειρήσεις κλίμακος, τις οποίες όντως τις χρειαζόμαστε. Τις οποίες και με δική μας  ευθύνη, δεν τις δημιουργούμε συνεταιριστικά ή κοινοκαλλιεγητικά. Αλλά και δεν μας αφήνουν να τις δημιουργήσουμε, με την κομματικοποίηση και τον διχασμό των συνεταιρισμών μας.

       

        Εκ προοιμίου είναι σαφές, ότι και υπό την πίεση ενός νεοφώτιστου και υστερικού περιβαλλοντισμού, η δημόσια εξουσία έχει ταχθεί υπέρ της δασοβιοκοινότητος και εναντίον της ανθρώπινης κοινωνίας μας. Και αν συμβαίνει να θέλησε μια φορά η εξουσία να συμπεριφερθεί ανιδιοτελώς, δηλαδή να αγνοήσει το πολιτικό κόστος, το έπραξε υπέρ των ζώων του δάσους. Ίσως επειδή εκεί θριαμβεύουν τα πρότυπά της: Ο θάνατός σου η ζωή μου.

 

        Τώρα που το πρόβλημα έφτασε έξω από το σπίτι μας, οι υπογράφοντες, διαπιστώνουμε τρέχοντας πίσω από τις εξελίξεις, ότι η κόπωση και η αδιαφορία εμπλοκής μας στα θέματα του δημοσίου βίου, έχουν τίμημα.

 

        Υπό τους όρους αυτούς οι υπογράφοντες, υποστηρίζουμε και διεκδικούμε την αποδοχή της προτάσεως που υιοθέτησε η Παναρκαδική Ομοσπονδία Ελλάδος. Η πρόταση αυτή υποδεικνύει μιαν ρεαλιστική ευκαιρία ρυθμιστικού αναστοχασμού, ώστε να αναζητηθούν και να αποφασισθούν έστω και τώρα, οριστικώς και χωρίς γραφειοκρατικές και δικαστικές περιπέτειες δεκαετίας, όχι μόνον τα όρια των δασών αλλά και τα όρια της αγροτικής γης.

 

        Συντασσόμαστε συνεπώς με την Παναρκαδική Ομοσπονδία Ελλάδος και την πρότασή της για την ταυτόχρονη νομοθέτηση της προστασίας των αγροτικών και δασικών εκτάσεων.

 

 

        ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ

 

        Οι λόγοι που επικαλούμαστε, αποτελούν μιαν αλληλουχία απλών αληθειών με εσωτερική αυτονομία και τους διατυπώνουμε συνοπτικώς.

       

        Ιστορικώς, η αγροτική  κοινοτική ζωή, αναπτύχθηκε αναγκαίως, κατά περιορισμό του δάσους και της πανίδας του ( της δασοβιοκοινότητας), με την εκχέρσωση δασικών εκτάσεων και την δημιουργία αγρών.

 

        Η δημιουργία καλλιεργήσιμων αγρών, είναι επίπονο και χρονοβόρο ιστορικό έργο και η βάση του ανθρώπινου πολιτισμού.

 

        Η δασοβιοκοινότητα, αναπτύσσεται ραγδαίως εις βάρος της ανθρώπινης κοινότητας, όταν η τελευταία, για κοινωνικούς, πολιτικούς ή οικονομικούς λόγους, εγκαταλείπει την καλλιέργεια των εδαφών της. Η δάσωση ενός αγρού, είναι μια ευχερής και εντυπωσιακή για την στρατηγική της, φυσική διαδικασία. Το έδαφος που ο ανθρώπινος μόχθος χρειάστηκε γενιές για να το κάνει καρποφόρο αγρό, η πανίσχυρη φύση το ανακαταλαμβάνει μέσα σε λίγα χρόνια.

 

        Επικίνδυνοι άνθρωποι, επικίνδυνων αντικοινωνικών συμφερόντων, μπορούν με τα σημερινά τεχνικά μέσα να επιφέρουν βιβλικές καταστροφές του φυσικού περιβάλλοντος.

 

        Για τους λόγους αυτούς, πρέπει να είμαστε νηφάλιοι και όχι βιαστικοί υπερασπιστές του περιβάλλοντος, ώστε να μπορούμε να ξεχωρίζουμε τις καταστρεπτικές δράσεις των μεγάλων αντικοινωνικών συμφερόντων, από την ωφέλιμη, επίμοχθη και αναγκαία παραγωγική δραστηριότητα των αγροτών η οποία πρέπει να εξασφαλίζει κατά το δυνατόν την διατροφική επάρκεια του λαού μας και τις εξαγωγές που χρειάζεται η οικονομία μας.

 

        Η δήθεν αγάπη για την φύση, η οποία αγνοεί τις καθαρές ανθρώπινες διατροφικές ανάγκες, αποτελεί αντικοινωνική συμπεριφορά. Η εκχέρσωση μιας δασικής εκτάσεως, που εντάσσεται στον προγραμματισμό της διατροφικής επάρκειας ενός λαού, αποτελεί επιβαλλόμενη ωφέλιμη πράξη και για τον άνθρωπο και για το περιβάλλον, το οποίο, χωρίς αυτόν, χάνει τον προορισμό του.

 

        Το κράτος, πριν οριστικοποιήσει τους δασικούς χάρτες, όφειλε να γνωρίζει, πόσες είναι οι διαθέσιμες αγροτικές εκτάσεις της χώρας και τον βαθμό επάρκειάς τους, προς κάλυψη των διατροφικών αναγκών του πληθυσμού μας και των επιθυμητών και αναγκαίων εξαγωγικών στόχων της οικονομίας μας.

 

        Πόσες από τις αγροτικές  εκτάσεις που ανήκουν στο Κράτος και δευτερευόντως στην Εκκλησία, διατηρούν σήμερα και κυρίως μετά την επικύρωση των δασικών χαρτών, τον αγροτικό χαρακτήρα τους;

 

        Σύμφωνα με εκκλησιαστικές απόψεις, η αγροτική γή που δεν ανήκει σε ιδιώτες, κατανέμεται ως εξής μεταξύ Δημοσίου, Αυτοδιοίκησης, Εκκλησίας και Συνεταιρισμών:

 

ΔΗΜΟΣΙΟ                                                       43.598.000 στρέμματα

ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ15.553.200 στρέμματα

ΕΚΚΛΗΣΙΑ1.282.300 στρέμματα

ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΙ1.098.400 στρέμματα

       

        Σε ένα μη λαϊκίζον σύστημα, το ζητούμενο θα ήταν, πρώτον η εξασφάλιση του αγροτικού χαρακτήρα όλων των ανωτέρω εκτάσεων και δεύτερον, η παραγωγική αξιοποίηση τους, με την κατά χρήση διάθεσή  τους από το δημόσιο και την τ. αυτοδιοίκηση σε συνεταιρισμούς ακτημόνων αγροτών, αφήνοντας την εκκλησία να βρει μόνη της τον τρόπο παραγωγικής αξιοποιήσεως των δικών της εκτάσεων, με την απειλή κατά χρήση παραχωρήσεως από το κράτος, μόνον των μη καλλιεργουμένων αγρών της.

 

        Οι πόλεις μας, που μετά τον δεύτερο πόλεμο και τον εμφύλιο, συγκεντρώνουν το μεγαλύτερο ποσοστό του ελληνικού πληθυσμού, έχουν αποδείξει την βιωσιμότητά τους και την διαρκή τάση βελτιώσεως της ποιότητας της ζωής  στα όρια τους. Συνεπώς η ζητούμενη και αναγκαία αύξηση του ελληνικού πληθυσμού, αφορά την ύπαιθρο χώρα, όπου και πρέπει να στηριχθούν και να διευρυνθούν  η πρωτογενής παραγωγή και η επιτευχθείσα τις τελευταίες δεκαετίες, καλή ποιότητα της ζωής.               

 

Αυτή η προοπτική επιβάλει στο κράτος το καθήκον να προγραμματίσει την απόδοση στην αγροτική καλλιέργεια πρόσθετων  εκτάσεων.

 

Πως μπορεί όμως να συμβεί αυτό, χωρίς την προστασία της αγροτικής γης, κρατικής και ιδιωτικής, που μετατρέπεται και χαρακτηρίζεται οριστικώς  δασική;

 

Η ελάχιστη έκταση, την οποία πρέπει να διαθέτει μια αγροτική οικογένεια προς ευπρεπή διαβίωση, είναι αυτή των εκατό στρεμμάτων, εφ΄όσον αξιοποιείται συντονισμένα με κηπευτικά και καρποφόρα και όχι με αμφιλεγόμενες και σπάταλες (σε γη κι νερό) εκτατικές μονοκαλλιέργειες. Πόσες αγροτικές οικογένειες διαθέτουν εκατό στρέμματα και πόσες οικογένειες θα μπορούσαν να ασχοληθούν με την γεωργία με βάση τις διαθέσιμες αγροτικές εκτάσεις και το διαθέσιμο νερό; Ποιος είναι ο κεντρικός προγραμματισμός μας;

 

 

Μια πολιτική που θα απέβλεπε στην στήριξη της αγροτικής παραγωγής και στην ενίσχυση του πληθυσμού της υπαίθρου, θα εξασφάλιζε πρώτα, γύρω από κάθε αγροτικό οικισμό, την διαθεσιμότητα εκατόν στεμμάτων γης για κάθε υφιστάμενη αγροτική οικογένεια και άλλα τόσα για κάθε νέα οικογένεια και μετά θα καθόριζε τα όρια των δασών.

 

Μια πολιτική που θα απέβλεπε στην στήριξη της αγροτικής παραγωγής δεν θα μπορούσε να προστατεύει τα πεύκα εκεί που μπορεί να ευδοκιμεί η ελιά.

 

Είναι γνωστό ότι οι αγρότες των ορεινών περιοχών, πρέπει να τρέχουν έντρομοι κάθε τόσο, και να σπαταλούν χρόνο και δυνάμεις στις δασικές υπηρεσίες, για να εξασφαλίσουν  την άδεια καλλιέργειας των αγρών τους και εκριζώσεως της άγριας βλαστήσεως, την οποία η αδάμαστη φύση προκαλεί ακαταπαύστως. Είναι επίσης γνωστό, ότι οι ίδιες αυτές υπηρεσίες, καραδοκούν, προκειμένου να επιβάλουν πρόστιμα και να χαρακτηρίσουν πρώην αγρούς ως δάση.

 

Και πρέπει κάποτε να καταλάβουν όλοι, ότι  η ορεινή γεωργία,  δεν είναι απότοκος της τουρκοκρατίας που δήθεν μόνη αυτή, οδήγησε στην ανάγκη δημιουργίας των ορεινών οικισμών και καλλιεργειών αλλά του γεγονότος ότι ορισμένες καλλιέργειες ευνοούνται στα μεγαλύτερα υψώματα (π.χ. καστανιά) όπως άλλες, ευνοούνται στα μικρότερα (π.χ. ελιά).

 

        Η άγνοια των πραγματικών αναγκών της χώρας σε αγροτικές εκτάσεις και της καταστροφικής για την αγροτική οικονομία εμπλοκής των δασικών αρχών στα πόδια των αγροτών, περιορίζει τις παραστάσεις εκείνων, οι οποίοι πράγματι ανησυχούν για το περιβάλλον και γνωρίζουν μόνον τις αγριότητες που υπέστη το αττικό κυρίως τοπίο. Και βεβαίως οι φωνές για την προστασία του αττικού τοπίου, ακούστηκαν αφού το κακό είχε συντελεστεί. Αφού δηλαδή έδρασαν οριστικώς οι καταπατητές στα βουνά της Αττικής, και οι διάφορες συντεχνίες, (και οι πλέον θεσμικές), απέκτησαν τους οικισμούς τους, στα βουνά ή τις παραλίες της.

 

        Σε κάθε περίπτωση, η αυστηρή και απόλυτη οριστικοποίηση των ορίων των δασών είναι απολύτως απαραίτητη για την ευχερή και αποτελεσματική προστασία τους, Αποτελεί επομένως  υπόθεση στοιχειώδους εκσυγχρονισμού.  Ό,τι ορισθεί ως δάσος θα παραμένει εσαεί δάσος, στο οποίο μόνον η θεσμική κρατική παρέμβαση θα είναι δυνατή, όταν το “επιβάλλει το δημόσιο συμφέρον”.

 

        Η οριστικοποίηση όμως των ορίων των δασών, προϋποθέτει την προηγούμενη οριστικοποίηση των ορίων του συνόλου των αγροτικών και χορτολιβαδικών εκτάσεων της χώρας, οι οποίες αποτελούν την βάση της πρωτογενούς παραγωγής. Δηλαδή την βάση της βιολογικής υπάρξεως του λαού μας. Όπως και να το κάνουμε, οι άνθρωποι  πρέπει να έχουν προτεραιότητα έναντι των αλεπούδων και των αγριόχοιρων στην συνείδηση του νομοθέτη.

 

        Εάν οριστικοποιήσουμε τα όρια των δασών πριν από την οριστικοποίηση των ορίων των γεωργικών και χορτοτολιβαδικών εκτάσεών μας, δεν θα είναι δυνατός ο γεωργικός και κτηνοτροφικός προγραμματισμός, που θα στηρίξει την διατροφική επάρκεια του λαού μας και τις εξαγωγικές  ανάγκες της οικονομίας μας, χωρίς προηγούμενη συνταγματική αναθεώρηση.

       

Η προστασία των αγροτικών εκτάσεων, των οποίων ο προορισμός θα είναι εσαεί η αγροτική εκμετάλλευση, προϋποθέτει την απαγόρευση εισόδου του δασάρχη εις αυτές για οποιονδήποτε λόγο. Σε αυτές τις αγροτικές εκτάσεις, ο αγρότης θα μπορεί να εκχερσώνει οποτεδήποτε τον για οποιονδήποτε λόγο δασωθέντα αγρό του, χωρίς να χρειάζεται την άδεια κανενός.

 

        Πρέπει δηλαδή, γύρω από κάθε αγροτικό οικισμό, να διαμορφωθεί και να οριοθετηθεί μία σταθερή καλλιεργητική ζώνη στην οποία, όπως και μέσα στον οικισμό, θα αποκλείεται η εφαρμογή της δασικής νομοθεσίας, προκειμένου να καταργηθούν οι παράλογες, ύποπτες και καταστροφικές ανασχέσεις της ομαλής λειτουργίας της κοινωνικής ζωής και ειδικότερα της κοινωνικής (αγροτικής) οικονομίας, που μαστίζουν την χώρα μας.

 

        Με τον ίδιο τρόπο πρέπει να οριοθετηθούν και να προστατευθούν ως αγροτικές, οι εκτάσεις οι οποίες καλλιεργήθηκαν οποτεδήποτε, αφού η καλλιέργεία τους και μόνον, αποδεικνύει την αναγκαιότητά τους για την στήριξη της γεωργικής μας παραγωγής. Είναι εντελώς διαφορετικό θέμα το ιδιοκτησιακό τους καθεστώς.

 

        Ο γεωργικός χαρακτήρας όμως και το ιδιοκτησιακό καθεστώς των αγρών που περιβάλλουν συνεκτικώς έναν οικισμό, ή των συνεκτικώς διαταγμένων αγρών που χωρίς να περιβάλλουν έναν αγροτικό οικισμό, αποτέλεσαν ιστορικώς τον τροφοδότη του οικισμού αυτού, είναι ανιστόρητο, άδικο, ανόητο, αναποτελεσματικό  και επικίνδυνο για την πρωτογενή παραγωγή μας, να τίθεται υπό δοκιμασία.

 

        Ό,τι πρέπει να προστατεύεται εντός των αγροτικών οικισμών και εντός των αγροτικών περιοχών (βιότοποι, υγροβιότοποι, αισθητικά δάση, τα πάρκα και άλση, αρχαιολογικοί χώροι), θα προστατεύεται από τις υπηρεσίες του δήμου και τις αρμόδιες κατά περίπτωση δημόσιες υπηρεσίες (όπως οι αρχαιολογικές υπηρεσίες και οι υπόλοιπες υπηρεσίες του Υπ. Γεωργίας) όχι όμως και από τα δασαρχεία.

 

        Με καθορισμένα οριστικά τα όρια των δασών και αδύνατη πλέον την οποιαδήποτε εκχέρσωση ή οικοδόμησή τους, οι δασικές αρχές και υπηρεσίες, θα μπορέσουν, επί τέλους, να ασχοληθούν πραγματικά και αποκλειστικά με τα δάση, την εξυγίανσή τους και την αναδάσωσή τους (όπως π.χ. έπραξαν στο Μαίναλο με την μαύρη πεύκη!) και με την νόμιμη και διαφανή οργάνωση της εκμετάλλευσης του δασικού πλούτου, όπως π.χ. πράττουν με την ξύλευση των δασών μας ! (μας ;).

 

Η διαμόρφωση των δασικών χαρτών στηρίζεται στην φωτοερμηνεία των υπαρχουσών αεροφωτογραφιών.

 

Η φωτοερμηνεία, είναι μια διαδικασία κατά προσέγγιση εντοπισμού της αναζητούμενης αλήθειας, όπου τυχαία γεγονότα, όπως η ποιότητα των αεροφωτογραφιών και ο προσωπικός παράγων, δηλαδή ή φωτοερμηνευτική ικανότης ενός εκάστου των συντακτών των δασικών χαρτών αλλά και πλήθος σκοπιμοτήτων, καθορίζουν το τελικό αποτέλεσμα.

 

Η εμφάνιση ολόκληρων χωριών με το σύνολο των αγροκτημάτων τους που τα περιβάλλουν ως δασών, αποδεικνύει την αναξιοπιστία της φωτοερμηνείας που προηγήθηκε.

 

Στις μελλοντικές διοικητικές και δικαστικές περιπέτειες των αγροτών για την διάσωση των αγρών τους, οι αναξιόπιστες αυτές φωτοερμηνείες, θα θριαμβεύσουν σε βάρος της ιστορικής και πραγματικής αλήθειας.

 

        Άλλωστε όπως έχει ομολογηθεί από έναν φιλότιμο δασολόγο, “Μετά την τριακονταπενταετή σχεδόν εφαρμογή του Ν.998/79 δεν έχουν διαμορφωθεί στην πράξη ενιαία και σαφή κριτήρια χαρακτηρισμού ειδικά των οριακής μορφής εκτάσεων, ούτε κατέστη δυνατόν να δημιουργηθούν κάποιες έστω στοιχειώδεις κλείδες χαρακτηρισμού. Αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι σε πολλές περιοχές όπου είναι έντονη η ανθρωπογενής επίδραση, έχει δημιουργηθεί ένα περίπλοκο μωσαϊκό διαφορετικών χρήσεων γης, πολύ μικρού σε αρκετές περιπτώσεις εμβαδού και με μία ποικιλία διαφοροποιήσεων που σχεδόν καθιστούν αδύνατη την ομαδοποίηση για σκοπούς ταξινόμησης. Επί πλέον υφίσταται ασάφεια ως προς τον ορισμό του δάσους όπως για παράδειγμα «οι σχέσεις αλληλεξάρτησης και αλληλεπίδρασης».

 

        Η διαδικασία των αντιρρήσεων κατά των εμφανιζομένων από τους δασικούς χάρτες ως δασικών εκτάσεων, αποτελεί μια τεράστια, χρονοβόρα, κοστοβόρα, γραφειοκρατική και αναποτελεσματική περιπέτεια, η οποία θα προκαλέσει τεράστια επίσης αβεβαιότητα, καταστροφική για την αγροτική παραγωγή και την κτηνοτροφία. Θα ήταν μάλιστα απλώς αστείο, εάν δεν ήταν προκλητικό, να καλούνται οι αγρότες να πληρώσουν παράβολα, για τα λάθη των δασικών χαρτών, τα οποία έπρεπε να χρεώνονται όσοι τα κάνουν.

 

        Πολλοί λόγω και της προχωρημένης ηλικίας τους, ή επειδή δεν είναι εξοικειωμένοι με την τεχνολογία, θα χάσουν τις όποιες προθεσμίες, οι δε κάτοικοι εξωτερικού αποκλείεται να τις προλάβουν.

 

        Εν τω μεταξύ, κατεπείγει η επιστροφή στην γεωργική και κτηνοτροφική παραγωγή και στην ανάπτυξή της, προκειμένου η χώρα μας, συμμετέχοντας στις ευρωπαϊκές εξελίξεις, να μη χάνει παράλληλα την δυνατότητα της διατροφικής της επάρκειας αλλά και να αυξήσει τις εξαγωγές των αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων της.

 

        Η επιστροφή αυτή, απαιτεί ασφάλεια σχετική με την αγροτική χρήση των συγκεκριμένων εκτάσεων γης και αύξηση των αγροτικής χρήσεως εδαφών. Τώρα λοιπόν είναι κατάλληλη η στιγμή να πραγματοποιηθούν και τα δύο. Η οριστική, άμεση και αδάπανη εξασφάλιση του αγροτικού χαρακτήρα των καλλιεργουμένων ή εγκαταληφθέντων αγρών και η πρόβλεψη για την απόδοση κατά χρήση, νέων εκτάσεων, κυριότητας του Δημοσίου, στην  καλλιέργεια.

 

        Η δημιουργία ακτημόνων, υπήρξε όνειδος του νεοελληνικού κράτους κατά την δημιουργία του, ενώ χρέος του σύγχρονου κράτους, είναι να διαθέσει καλλιεργήσιμη γη σε όσους ακτήμονες επιθυμούν να επιδοθούν στην γεωργία. Συναφής με την υποχρέωση αυτή, είναι η ρύθμιση των τρόπων, με τους οποίους θα διατίθενται υποχρεωτικά προς καλλιέργεια οι εγκαταλειμμένοι αγροί, χωρίς οι ιδιοκτήτες τους να χάνουν την κυριότητά τους και με την εξασφάλιση ενός θεμιτού οφέλους,  μαζί με τους όρους της δικής τους επιστροφής στην καλλιέργειά τους.

 

        Η βιοκαλλιέργεια προστατεύει την ανθρώπινη υγεία αλλά και το περιβάλλον.

 

        Η καλλιέργεια μεγάλης κλίμακος, μειώνει το καλλιεργητικό κόστος και κάνει προσιτά τα βιολογικά προϊόντα.

 

        Εργαλεία για τις αγροτικές καλλιέργειες μεγάλης κλίμακος είναι ο συνεταιρισμός και η κοινοκαλλιέργεια, εάν θέλουμε η γεωργική παραγωγική διαδικασία να μείνει στα χέρια των κατ΄ επάγγελμα αγροτών.

 

        Οι συνεταιρισμοί και οι κοινοκαλλιέργειες έχουν ανάγκη από στιβαρή και γρήγορη διοίκηση και απόλυτο δημοκρατικό διαχειριστικό έλεγχο. Και τα δύο τα εξασφαλίζει η σύγχρονη τεχνολογία αλλά αυτό αποτελεί θέμα για μιαν άλλη συζήτηση.

 

        Η καλλιεργούμενη γη που περιβάλει τους αγροτικούς οικισμούς, είναι η πιο ασφαλής ασπίδα των εκτός των ορίων της δασών και δασικών εκτάσεων.

 

        Η αγροτική καλλιέργεια και ειδικώς η δενδροκαλλιέργεια δεν ανατρέπει το περιβαλλοντικό ισοζύγιο.

 

Σε κάθε περίπτωση, οι αγροί που θα αποτυπώσει κάποτε το Κτηματολόγιο, συμμετέχουν κατά ίσο τρόπο με τα δάση, στην συγκρότηση της περιβαλλοντικής πραγματικότητας. Είναι στρέβλωση και νοητική ανωμαλία, να αντιμετωπίζει κανείς την καλλιεργήσιμη γη ως εχθρό του δάσους και του φυσικού περιβάλλοντος.

 

Δεν είναι οι αγροί αλλά ο τρόπος καλλιέργειας των αγρών, που μπορεί να καταστεί επικίνδυνος και είναι επί τω πολύ επικίνδυνος και καταστροφικός για το περιβάλλον. Αλλά στην πατρίδα μας έχουμε θέσει υπό διωγμό τους αγρούς και έχουμε αφήσει ασύδοτη την εμπορία και χρήση των πιο επικίνδυνων για το περιβάλλον και την υγεία μας, “φυτοφαρμάκων”.

       

        Όλα τα ανωτέρω ισχύουν. Αφού ισχύουν, μια νομοθετική ρύθμιση, η οποία θα στηρίζεται σε αυτές τις αλήθειες, είναι προφανές ότι  “επιβάλλεται από το δημόσιο συμφέρον” κατά την συνταγματική επιταγή και μας επιτρέπει να προτείνουμε την νομοθετική ρύθμιση που ακολουθεί, η οποία εξασφαλίζει βεβαιότητα και για τις δασικές και για τις αγροτικές εκτάσεις.

 

        Με την προτεινόμενη ρύθμιση, ο νόμος αναγνωρίζει ως αγροτικές, χωρίς καμία άλλη διατύπωση ή διαδικασία, τις εκτάσεις που περιβάλλουν συνεκτικώς κάθε οικισμό και αυτές που συνεκτικώς διατεταγμένες αλλά χωρίς να περιβάλλουν έναν αγροτικό οικισμό, αποτέλεσαν ιστορικώς τον τροφοδότη του οικισμού αυτού και οι οποίες ιστορικώς και λογικώς  ήταν και είναι απαραίτητες για την παραγωγή αγροτικού προϊόντος και εισοδήματος. Η αναγνώριση του αγροτικού χαρακτήρα αυτών των εκτάσεων, θα ισχύει στο διηνεκές, συνεπώς  εάν τυχόν εγκαταλειφθεί  για οποιονδήποτε λόγο και δασωθεί οποιοδήποτε τμήμα τους, δεν χάνει τον αγροτικό χαρακτήρα του και είναι χωρίς διατυπώσεις επιτρεπτή η επανακαλλιέργειά τους οποτεδήποτε.

 

        Η πρακτική που προτείνουμε για την οριοθέτηση αυτής της κυκλικής αγροτικής ζώνης που περιβάλλει τον οικισμό ή βρίσκεται πλησίον του, περιλαμβάνει ενδεχομένως και εδάφη που δεν ανήκουν σε πρόσωπα ή έχουν καταστεί αδέσποτα, τα οποία θα μπορεί το κράτος να διαθέτει κατά χρήση, σε συνεταιρισμούς ακτημόνων αγροτών, αποκλειστικώς και μόνον για γεωργική και κτηνοτροφική αξιοποίηση.

 

        Η ίδρυση ενός μόνον συνεταιρισμού ανά οικισμό ευνοεί την δημιουργία μονάδων κλίμακος ενώ η επιβολή της βιοκαλλιέργειας ευνοεί την υγεία αγροτών και καταναλωτών, το ίδιο το περιβάλλον αλλά και την ανταγωνιστικότητα των προϊόντων.

 

        Η αυστηρότητα που επιβάλλεται στην λειτουργία των συνεταιρισμών, αποσκοπεί στην αντιμετώπιση της ενδημούσας στον τόπο μας παρακμιακής διαφθοράς.

 

        Οι εκτός της αγροτικής ζώνης των οικισμών εκτάσεις που καλλιεργήθηκαν οποτεδήποτε μέχρι το 2007 είναι ωφέλιμο για την αγροτική οικονομία να παραμείνουν αγροτικές και διατίθενται εφ΄όσον είναι δημόσιες στους συνεταιρισμούς των ακτημόνων αγροτών.

 

        Η νομική υποδομή των προτεινόμενων ρυθμίσεων έχει αντιμετωπίσει την βάσανο της συνταγματικότητας κατά το παρελθόν, υπηρετώντας άλλες αποσπασματικές ρυθμίσεις.

 

        Η αφαίρεση των ανωτέρω εκτάσεων από το ρυθμιστικό πεδίο της ισχύουσας δασικής νομοθεσίας, δεν επιφέρει καμία επιπλοκή, αντιθέτως αποκαθιστά την νομιμότητα της ουσίας και παραδίδει καλλιεργητικές εκτάσεις στους ακτήμονες, οι οποίοι θέλουν να ασχοληθούν αποκλειστικά και κατ΄επάγγελμα με την γεωργία.Η ίδια αφαίρεση περιορίζει  δραστικά τις απομένουσες εκκρεμότητες μέχρι την οριστικοποίηση των δασικών χαρτών και απελευθερώνει τους αγρότες των ορεινών κυρίως περιοχών.

       

        Τέλος ο κύκλος αποτελεί βασικό γεωμετρικό μέγεθος και η γεωμετρία αναπτύχθηκε από τους προγόνους μας, ακριβώς για τους λόγους που την χρησιμοποιούμε στην πρότασή μας. Για την ευχερή, απλή και ασφαλή οριοθέτηση. Η προσφυγή στην Ιστορία των αγροτικών οικισμών μας, στην Γεωμετρία, και στην εκτίμηση της ανάγκης της Διατροφικής Επάρκειας της χώρας μας, έχει μεγαλύτερη αξιοπιστία από τις φωτοερμηνείες και την υστερική υπεράσπιση ενός περιβάλλοντος το οποίο δεν θα περιβάλει ανθρώπινες κοινότητες.

 

        Με βάση όλους τους ανωτέρω λόγους,  οι υπογράφοντες, υιοθετούμε με την σειρά μας την Πρόταση της Παναρκαδικής Ομοσπονδίας Ελλάδος για την ταυτόχρονη προστασία αγρών,  δασών και χορτολιβαδικών εκτάσεων και ζητάμε από την πολιτεία να νομοθετήσει τα ακόλουθα:

 

                                        Η ΠΡΟΤΑΣΗ

 

“α. Αποτελεί αποκλειστικώς αγροτικής χρήσεως γη  στο σύνολό του και ανεξαρτήτως της σημερινής χλωρίδας του, το έδαφος που περιβάλει κάθε αγροτικό οικισμό της Ελληνικής Επικράτειας και  περικλείεται από την περιφέρεια, η οποία έχει ακτίνα που εκκινεί από το κέντρο εκάστου αγροτικού οικισμού και καταληκτικό σημείο το πιο απομακρυσμένο εξωτερικό όριο του πιο απομακρυσμένου αγρού από το σύνολο των αγρών που περιβάλουν συνεκτικώς τον οικισμό, όπως ο αγρός αυτός  αποτυπώνεται σε αεροφωτογραφία οποιουδήποτε έτους προ του 2007. Οι εντός της περιφέρειας αυτής αναγνωρισμένοι υγροβιότοποι, διατηρητέα μνημεία της φύσης, δίκτυα και περιοχές προστατευόμενα από τις διατάξεις του κοινοτικού δικαίου, αρχαιολογικοί χώροι, ιστορικοί τόποι και δάση προστατευτικά, αισθητικά, εκμεταλλεύσιμα ή παραγωγικά, αναψυχής, παραλιακά, παραλίμνια, πάρκα και άλση, εξαιρούνται του εν λόγω χαρακτηρισμού. Οι εκτάσεις που βρίσκονται εντός της αμέσως ανωτέρω αγροτικής χρήσεως γης και δεν ανήκουν κατά  κυριότητα  σε φυσικά ή νομικά πρόσωπα, διατίθενται κατά χρήση από το κράτος σε συνεταιρισμούς, τους οποίους ιδρύουν ενήλικοι, μόνιμοι κάτοικοι του οικισμού ή καταγόμενοι από αυτόν ή και τρίτοι, εφ΄ όσον εγκατασταθούν μονίμως εις αυτόν και είναι ακτήμονες ή εισφέρουν κατά χρήση τις αγροτικές εκτάσεις τους στον ιδρυόμενο συνεταιρισμό, προκειμένου να τους καλλιεργήσουν με όρους βιολογικής γεωργίας, ασκούντες αποκλειστικώς το επάγγελμα του αγρότη , σύμφωνα με τα όσα ορίζονται κατωτέρω υπό δ.

β.Στο καθεστώς της ανωτέρω παραγράφου α του παρόντος υπάγονται και οι συνεκτικώς διαταγμένοι αγροί, οι οποίοι, χωρίς να περιβάλλουν έναν αγροτικό οικισμό, αποτέλεσαν ιστορικώς τον τροφοδότη του οικισμού αυτού. Οι εν λόγω αγροί περικλείονται στην περιφέρεια, η διάμετρος της οποίας έχει καταληκτικά σημεία τα πιο απομακρυσμένα εξωτερικά όρια των δύο πιο απομακρυσμένων και εκ διαμέτρου αντίθετων μεταξύ των αγρών, από το σύνολο των εν λόγω αγρών.

γ. Αποτελεί αγροτικής χρήσεως γη κάθε τμήμα εδάφους, που αποδεικνύεται από τις αεροφωτογραφίες οιασδήποτε περιόδου, ότι καλλιεργήθηκε για οποιοδήποτε διάστημα έως την 7η Μαρτίου 2007.

δ. Οι εκτάσεις που αναφέρονται ανωτέρω υπό α, β και γ και ανήκουν στο Ελληνικό Δημόσιο, παραχωρούνται κατά χρήση σε Συνεταιρισμούς, που ιδρύονται από φυσικά πρόσωπα που επιθυμούν να τις εκμεταλλευθούν εργαζόμενα προσωπικά εις αυτές ως κατ΄επάγγελμα αγρότες, αποκλειστικά και μόνο με γεωργική, δενδροκομική και κτηνοτροφική εκμετάλλευση, εφαρμόζοντας τους κανόνες της βιολογικής παραγωγής, κατόπιν αδείας του Γενικού Γραμματέα της οικείας Αποκεντρωμένης Διοίκησης, χορηγούμενης της άδειας επί τη βάσει αιτήσεως των εν λόγω Συνεταιρισμών.  Σε περίπτωση κατά την οποία αποδειχθεί από τρίτον η επί της παραχωρηθείσης εκτάσεως κυριότητά του, ανακαλείται η σχετική άδεια του Γενικού Γραμματέα της οικείας Αποκεντρωμένης Διοίκησης (αζημίως) για το Δημόσιο. Εάν ο Συνεταιρισμός της παρούσης παραγράφου λυθεί ή πτωχεύσει, η παραχωρηθείσα εις αυτόν έκταση διατίθεται για τον ίδιο σκοπό σε νέο Συνεταιρισμό, στην ίδρυση του οποίου απαγορεύεται η συμμετοχή των μελών του Συνεταιρισμού που λύθηκε ή πτώχευσε, εφόσον αυτός άφησε ανεξόφλητα χρέη. Στην ίδρυση των εν λόγω Συνεταιρισμών μπορούν να συμπράξουν έλληνες πολίτες εφ΄όσον κατάγονται και κατοικούν ή επιστρέφουν για να κατοικήσουν στους εν λόγω αγροτικούς οικισμούς και τρίτοι ενδιαφερόμενοι, μη καταγόμενοι από τον συγκεκριμένο οικισμό. Σε κάθε αγροτικό οικισμό, ιδρύεται ένας Συνεταιρισμός και μπορεί να συμμετάσχει στην ίδρυσή του ένα πρόσωπο ανά εκατό παραχωρούμενα στρέμματα γης. Προτεραιότητα  συμμετοχής έχουν οι μόνιμοι κάτοικοι του οικισμού και από αυτούς οι νεώτεροι, ακολουθούν όσοι καταγόμενοι από τον οικισμό επιστρέφουν προς εγκατάσταση, με προτεραιότητα των νέων και έπονται οι τρίτοι με τους ίδιους ηλικιακούς όρους. Οι μετέχοντες στους Συνεταιρισμούς έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις και αποχωρούν από αυτούς όταν αποκτήσουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα, αναπληρούμενοι κατά τα ανωτέρω.

ε. Οι αγροτικές εκτάσεις των παρ. α, β και γ, δεν υπάγονται στις διατάξεις της δασικής νομοθεσίας και εάν έχουν κηρυχθεί αναδασωτέες,  οι πράξεις αναδάσωσης ανακαλούνται.

στ. Χορτολιβαδικές εκτάσεις που αποτυπώνονται σε αεροφωτογραφία οποιουδήποτε έτους και δεν δημιουργήθηκαν ως αποτέλεσμα πυρκαϊάς η οποία εκδηλώθηκε μετά το έτος 1944,  διατηρούν τον χαρακτήρα τους”.

ζ.Κατόπιν αδείας του Γενικού Γραμματέα της οικείας Αποκεντρωμένης Διοίκησης, επιτρέπεται η διάνοιξη οδού προς εξασφάλιση της προσβάσεως σε νομίμως υφιστάμενες αγροτικές ή χορτολιβαδικές εκτάσεις εντός των δασών.  Ο σχεδιασμός  των εν λόγω οδών εντάσσεται στο σχέδιο πυροπροστασίας του δάσους.

 

Οι υπογράφοντες:

 

Όνομα,    επώνυμο,    ονομ. πατρός,   καταγωγή,   κατοικία,   υπογραφή

 

 

1.......................................................................................................................................

 

2.......................................................................................................................................

 

3.......................................................................................................................................

 

4.......................................................................................................................................

 

5.......................................................................................................................................

 

6.......................................................................................................................................

 

 

7.......................................................................................................................................

 

8.......................................................................................................................................

 

9.......................................................................................................................................

 

10.......................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΚΑΙ ΛΑΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ  ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΗ   ΚΑΙ  ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΗ  ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ  ΑΓΡΩΝ  ΚΑΙ  ΔΑΣΩΝ

 

 

 

Όνομα,    επώνυμο,    ονομ. πατρός,   καταγωγή,   κατοικία,   υπογραφή

 

11.......................................................................................................................................

 

12.......................................................................................................................................

 

13.......................................................................................................................................

 

11.......................................................................................................................................

 

12.......................................................................................................................................

 

13.......................................................................................................................................

 

11.......................................................................................................................................

 

12.......................................................................................................................................

 

13.......................................................................................................................................

 

14.......................................................................................................................................

 

15.......................................................................................................................................

 

16.......................................................................................................................................

 

17.......................................................................................................................................

 

18.......................................................................................................................................

 

19.......................................................................................................................................

 

20.......................................................................................................................................

 

21.......................................................................................................................................

 

22.......................................................................................................................................

 

23.......................................................................................................................................

 

 
Κατασκευή Ιστοσελίδων netstudio